Je bent niet niet-fotogeniek

Je hebt het zelf ook al gezegd. Of je hebt het gedacht, vlak voor je die pagina sloot en iets anders begon te doen. “Ik ben nu eenmaal niet goed op foto.” Het klinkt zo gewoon dat je er niet meer bij stilstaat. Maar het is niet waar.

Wat het wel is? Een gevoel. En dat gevoel heeft een oorzaak. Eentje die niets met jou te maken heeft.

Bijna iedereen zegt het

Ik hoor het bij bijna elke eerste kennismaking. Soms als grapje, soms als eerlijke waarschuwing. “Ik moet je alvast zeggen: ik kom altijd slecht uit op foto.” Ze lachen erbij, maar ze menen het.

En als ik vraag wat ze daarmee bedoelen, zeggen ze zelden iets over hoe ze eruitzien. Ze bedoelen iets anders. Ze bedoelen: ik voel me ongemakkelijk voor een camera. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik sta er altijd stijf bij, geforceerd, verkeerd.

Dat is een heel ander probleem. En het is ook een oplosbaar probleem.

Het begon op een familiefeest

Denk eens terug aan hoe de meeste foto’s van jou zijn genomen. Op een verjaardag, een trouw, een kerstdiner. Iemand richt een smartphone op je. Het licht is wat het is. Niemand geeft instructies. Je weet niet waar je naar moet kijken. Je lacht te vroeg of te laat. En dan zie je de foto en denkt: dat ben ik niet.

Dat is wat de meeste mensen kennen van zichzelf op foto. Geen belichting die klopt, geen angles die flatteren, niemand die kijkt naar wat het beeld nodig heeft.

En toch concluderen we daaruit dat het aan ons ligt. Het ligt niet aan jou. Het ligt aan de omstandigheden.

Wat er verandert met de juiste bril

Een professionele portretervaring is iets fundamenteel anders. Niet omdat ik een betere camera heb. Maar omdat ik kijk. Ik werk met lenzen die gezichten flatteren, met licht en kleur die samenwerken, met angles die ik kies op basis van wie voor mij staat. En even belangrijk: ik geef begeleiding. Geen instructies om “gewoon even te staan”, want stilstaan is het moeilijkste wat er is. Ik geef je iets om te doen. Beweging. Een richting. Een reden om ergens naartoe te kijken.

Tijdens de ervaring toon ik ook de foto’s. Niet om te valideren, maar zodat jij ziet wat de setting is, hoe je erin staat, hoe het totaalplaatje aanvoelt. Dat vertrouwen opbouwen is deel van het werk.

We babbelen. We bewegen. We beginnen rustig en bouwen op. Mijn rol is niet enkel de knop induwen. Het is iemand door het proces loodsen.

Stress is het vertrekpunt, niet het probleem

Ik verwacht geen ontspannen mensen aan het begin van een ervaring. Dat zou raar zijn. Bijna iedereen komt met een beetje spanning, een beetje twijfel, een beetje “ik hoop dat het goed gaat”. Dat is normaal. Ik reken er zelfs op.

Ik denk aan iemand die me eens vertelde dat ze nog nooit voor een camera had gestaan. Echt nog nooit. Ze was gespannen, dat voelde je. Maar ergens tijdens de ervaring verschoof er iets. De stijfheid verdween. De blik veranderde. En toen ze de beelden zag, zei ze dat ze zichzelf nog nooit zo had gezien.

Dat is geen toeval. Dat is het gevolg van een aanpak die mensen de ruimte geeft om zichzelf te zijn.

Jij hoeft hier niet klaar voor te zijn

Als je hier bent aanbeland en nog steeds twijfelt: dat is oké. Twijfelen hoort erbij. Maar wat ik weet, is dit: het enige wat “ik ben niet fotogeniek” in de weg staat is de juiste omgeving. En die kan ik jou bieden.

Geen poses. Geen perfectie. Gewoon jij, op een locatie die bij jou past, met iemand die weet hoe hij het beste in jou naar boven haalt.

Bekijk de Solo-ervaring en ontdek wat er voor jou mogelijk is.