De aanloop naar SKAII: achttien maanden tot de launch

Een merk lanceren op een dag is geen kunst. Een merk in de wereld zetten op een manier waar je zelf achter staat, dat is iets anders. Dit is het deel over de aanloop. Over het bouwen, het verschuiven, het kiezen, het laten staan. En over waarom de weg er voor mij minstens even toe doet als de dag zelf.

Dit is het derde en laatste deel van een drieluik. In deel 1 staat hoe SKAII begon, in deel 2 waarom het SKAII heet en wat de filosofie erachter is.

Achttien maanden naar een launch

In november 2024 startte de eerste versie van SKAII op Instagram, toen nog als @skaii.atelier. Bedoeld als een plek om opnieuw artistiek bezig te zijn. Portretfotografie, kleuren, licht, bewerking. Gewoon om mezelf weer te vinden in wat ik graag doe.

Begin 2025 kwam het besef: dit kan meer zijn dan een Instagram-account. Dit kan een merk zijn. Geen vervanging van mijn job, maar een echt merk. Met ondernemingsnummer, met BTW-regeling, met een volledige website waar mensen kunnen boeken, met een uitgewerkt aanbod, een visie en een verhaal. Het plan was om dat klaar te hebben tegen de zomer van 2025. Dat heb ik niet gehaald. Verschoven naar oktober 2025, ook niet gehaald. Verschoven naar maart 2026, niet gehaald. Verschoven naar mei 2026, en dat is waar we nu staan: 7 mei 2026, de dag dat SKAII officieel live gaat.

Vier keer verschoven kan makkelijk klinken als falen. Dat is het niet. Plannen kan ik, dat heb ik in mijn werk dagelijks bewezen. Maar ik verschoof telkens omdat iets niet honderd procent zat. De verwoording voelde niet juist. Het aanbod ontbrak nog een stuk. De prijzen wrongen. De fotografie op de site was er nog niet op een niveau waar ik achter kon staan.

Dit is geen merk waar ik half achter wilde staan. Dit is iets wat mensen zullen zien, waar mensen een mening over zullen hebben, waar mensen mij op zullen beoordelen. Dan ga ik het niet lanceren omdat de deadline er is. Dan ga ik het lanceren omdat het klaar is.

Een launch met een aanloop

Tussendoor bouwde ik aan de launch zelf. En hier komt de K-POP weer terug, want ik wilde geen gewone launch. Ik wou een launch met een aanloop, met teasers die langzaam een wereld openen, met content die op zichzelf staat los van de website en het aanbod, omdat ik het gewoon graag maak. Dat was een must, niet voor de cijfers, maar voor mezelf.

Van januari tot april 2026 is dat wat ik heb gedaan. Teasers bedenken, muziek kiezen, modellen plannen (soms meerdere voor één teaser), filmen, fotograferen, bewerken, plannen aanpassen. Weken werk voor wat straks misschien een minuut content per teaser is. En het is geen taak. Dat is misschien het belangrijkste om te zeggen. Ik moet dit niet doen. Ik wil dit doen. Dat verschil is voor mij het enige wat telt.

De vraag die mensen me stellen

Soms vragen mensen me of er een publiek is voor al die content. Of het wel werkt. Het eerlijke antwoord: ik maak het voor mezelf. Niet uit koppigheid, niet uit onverschilligheid. Maar omdat ik geleerd heb dat het enige wat belangrijk is, is wat jij zelf de moeite waard vindt om te maken. Als ik zou wachten tot ik zeker weet dat het iets opbrengt, was er geen SKAII geweest. Dan lag de camera nog in de kast.

Dat wil niet zeggen dat ik het niet deel, integendeel. Een merk moet getoond worden om bekend te worden, dat is de logica van marketing. Je kan het mooiste werk van de wereld maken, maar als niemand het ziet, bestaat het alleen voor jou. En ik geloof dat mijn stijl iets toevoegt. Ik geloof dat er mensen zijn die hier iets in zullen vinden wat ze elders niet vinden. Dus ik deel het. Maar het maken komt eerst. Het delen is een gevolg, geen doel. Of een teaser tien likes haalt of tienduizend, het eerste voelt minder leuk dan het tweede. Dat is gewoon zo. Maar dat verandert het werk niet. Dat ik het heb kunnen maken samen met mensen die ik graag zie, en dat we er samen trots op kunnen zijn, dat is de moeite waard.

Mensen noemen me soms een kat. Selectief in waar ik mijn energie in steek. Dat klopt. Je hebt een beperkt aantal uren en een beperkt aantal energielevels. Ik ga niet investeren in mensen die die energie leegzuigen, ik ga niet naar events waar ik geen zin in heb. Alles om mijn rust en mijn creativiteit te beschermen. Dat geldt voor mijn leven, en dat geldt voor SKAII.

Wat SKAII niet wil worden

Er is een verwachting die aan een merk hangt zodra het bestaat: dat het moet groeien, dat het elk weekend volgeboekt moet zijn, dat je pas geslaagd bent als je geen vrije zaterdagen meer hebt. Ik wil je eerlijk zeggen dat dat niet mijn ambitie is. Mijn job doe ik enorm graag. Die ga ik niet opgeven. SKAII bestaat naast mijn job, niet in plaats van. Dat is een keuze, geen compromis.

Daardoor kan ik kiezen. Ik hoef geen klanten aan te nemen die niet bij me passen om financieel rond te komen. Ik kan zeggen: dit is SKAII, dit is wat ik doe, en als het klikt, klikt het. Die vrijheid is goud waard.

Praktisch betekent het dat de klanten die ik wel aanneem, meer tijd en aandacht krijgen. Ik ga me niet doodwerken, maar binnen die beperkte agenda kan ik diep gaan: voorbereiding, locatie, bewerking, communicatie. Geen haast, geen afgeraffelde ervaringen. Kwaliteit boven kwantiteit, niet als slogan maar als structurele keuze.

Daar komt ook balans vandaan. Tijd voor mijn job, tijd voor mijn privé, tijd voor SKAII. Drie dingen die ik graag doe, alle drie met aandacht, geen van drie ten koste van de andere twee.

Aan wie dit leest

Als je deel 1 en deel 2 hebt gelezen, dan weet je nu waar SKAII vandaan komt. De Olympus van mijn papa. Sneeuwklassen en Netlog. De Nikon D3100 en de vriendinnen die overal mee naartoe gingen. Handelswetenschappen en rekrutering en een camera in de kast. K-POP als sluimerende leerschool. De marketingrol die de deur weer openzette. De zoektocht naar een naam, de lucht als antwoord, de vier keer verschoven launch. Dat is het, omdat dit het verhaal is. Echt gebeurd, in deze volgorde, tot op de dag dat je dit leest.

Ik hoop dat er ergens iets geland is. Misschien de lucht als metafoor. Misschien het stuk over vriendinnen die je nooit vergeet omdat ze er waren toen niemand keek. Misschien de erkenning dat iets opstarten langer duurt dan je denkt, en dat dat oke is. Misschien gewoon het gevoel dat wat SKAII wil zijn, past bij wat jij zoekt.

Wat er ook bleef hangen, ik vind het fijn dat je hier was. Vanaf nu is SKAII een merk dat bestaat in de buitenwereld. Met klanten, met een website, met een aanbod. Maar de mensen die van in het begin hebben meegelezen, die weten waar het vandaan komt. Dat zijn de mensen die ik blijvend waardeer.